BUMISITA ANG BILYONARYONG AMA SA SCHOOL CANTEEN AT NAKITA ANG ANAK NIYANG KUMAKAIN NG TIRANG PAGKAIN — ANG GINAWA NIYA PAGKATAPOS AY GULAT NA GULAT ANG BUONG PAARALAN
Si Don Alfonso ay isa sa pinakamayamang Business Tycoon sa bansa. Pero sa kabila ng yaman, pinalaki niya ang anak niyang si Mia na maging simple. Ayaw ni Mia na malaman ng mga kaklase niya na mayaman sila dahil gusto niyang magkaroon ng totoong kaibigan. Pumapasok siya sa isang Elite Private School bilang isang “scholar” kunwari.
Nitong mga nakaraang araw, napansin ni Don Alfonso na pumapayat si Mia at laging gutom pag-uwi.
“Anak, hindi ka ba kumakain sa school?” tanong niya.
“Kumakain po, Daddy. Masarap nga po ang ulam,” nakangiting sagot ni Mia, pero hindi makatingin nang diretso sa mata ng ama.
Nagduda si Don Alfonso. Kaya kinabukasan, nagpasya siyang bumisita sa paaralan nang walang pasabi. Oras ng Lunch Break. Hindi siya nagsuot ng suit. Nagsuot lang siya ng simpleng polo shirt at sombrero para hindi masyadong agaw-pansin.
Pumasok siya sa malawak na cafeteria. Ang mga estudyante ay may kanya-kanyang grupo. Ang mga mayayaman ay nasa VIP tables, maingay at masaya.
Hinanap niya si Mia.
Nakita niya ang anak niya sa pinakadulong sulok ng canteen, malapit sa basurahan.
Wala siyang upuan. Nakaupo si Mia sa sahig.
At ang mas dumurog sa puso ni Don Alfonso: Wala siyang pagkain.
Lumapit ang grupo ng mga sikat na estudyante, pinangungunahan ni Stacy, ang anak ng mayor. May dala silang tray ng pagkain na hindi nila inubos—mga kinagatan na burger, pizza crust, at prutas na may kagat na.
“O, Mia,” sabi ni Stacy sabay hagis ng tirang burger sa paanan ni Mia. “Ayan, kainin mo na. Sayang naman, imported beef pa naman ‘yan. Tutal sanay ka naman sa pagpag diba?”
Nagtawanan ang mga kaibigan ni Stacy.
“Thank you, Stacy…” mahinang sabi ni Mia. Dahan-dahan niyang pinulot ang burger. Gutom na gutom siya dahil kinuha ni Stacy ang baon niyang pera kanina.
Akmang isusubo na ni Mia ang maruming pagkain nang biglang may humablot nito sa kamay niya.
“HUWAG MONG KAININ ‘YAN.”
Napatingala si Mia. “D-Daddy?”
Namutla si Stacy at ang mga kaibigan niya. “Sino ka? Guard! May pulubi na nakapasok!”
Hindi pinansin ni Don Alfonso ang mga bata. Itinayo niya si Mia at pinagpag ang dumi sa palda nito. Nanginginig ang ama sa galit at awa.
Biglang dumating ang Principal ng paaralan kasama ang mga guards.
“Sir! Sir!” sigaw ng Principal. “Bawal po ang outsiders dito! Ilabas niyo siya!”
Humarap si Don Alfonso. Tinanggal niya ang kanyang sombrero.
Nanlaki ang mata ng Principal. Halos lumuwa ang mata niya.
“D-Don Alfonso?!” utal na sabi ng Principal. “K-Kayo po pala! Ang may-ari ng lupang kinatitirikan ng school na ito! Sorry po! Hindi namin kayo nakilala!”
Nagulat si Stacy. “Don Alfonso? Yung bilyonaryo sa TV?”
“Daddy…” iyak ni Mia.
Hinawakan ni Don Alfonso ang kamay ng anak. Tumingin siya sa Principal at kay Stacy nang matalim.
“Binibigyan ko ang paaralang ito ng Milyun-milyong donasyon taon-taon,” mariing sabi ni Don Alfonso. “Akala ko, tinuturuan niyo ang mga bata ng magandang asal. Pero nakita ko ngayon… tinuturuan niyo silang maging matapobre.”
“Sir, sorry po! Pagsasabihan namin si Stacy!” paliwanag ng Principal.
“Hindi,” sagot ni Don Alfonso. “May desisyon na ako.”
Inasahan ng lahat na ipapasara niya ang school o ipapa-expel si Stacy.
Pero iba ang ginawa niya.
Kinuha ni Don Alfonso ang cellphone niya at tumawag sa kanyang secretary.
“Hello? Bilhin mo ang Catering Company na nagsusupply ng pagkain sa school na ito. Ngayon din.”
Binaba niya ang telepono at humarap sa lahat.
“Simula bukas,” anunsyo ni Don Alfonso. “Ang cafeteria na ito ay magiging LIBRE para sa lahat ng estudyante. Magha-hire ako ng 5-Star Chefs para magluto ng masarap at masustansyang pagkain araw-araw.”
Naghiyawan sa tuwa ang mga estudyante. Libreng pagkain!
“PERO,” dugtong ni Don Alfonso habang nakatingin kay Stacy at sa mga kaibigan nito.
“May isang kondisyon.”
Tinuro niya si Stacy.
“Ikaw, at ang mga kaibigan mong nambu-bully… KAYO ang magsisilbi. Kayo ang maghuhugas ng pinggan, magpupunas ng mesa, at magse-serve ng pagkain sa mga estudyanteng inaapi niyo. Gagawin niyo ‘yan araw-araw sa loob ng isang taon.”
“What?!” sigaw ni Stacy. “Hindi ako katulong! My Dad is the Mayor!”
“I don’t care,” sagot ni Don Alfonso. “Gawin mo ‘yan, o tatanggalin ko ang scholarship ng buong pamilya mo sa lahat ng unibersidad na pag-aari ko pagka-graduate mo. At sisiguraduhin kong blacklisted ang pangalan niyo sa business world.”
Namutla si Stacy. Wala siyang choice.
Bumaling si Don Alfonso kay Mia.
“At ikaw anak,” ngiti ng ama. “Hindi mo na kailangang magtago. Simula ngayon, kakain tayo ng lunch nang sabay. Dito. Araw-araw.”
Simula noon, nagbago ang ihip ng hangin sa canteen. Ang mga dating bully ay naging taga-silbi, natutong magpakumbaba at rumespeto sa iba. At si Mia? Hindi na siya kumain mag-isa, dahil nalaman ng lahat na ang “simpleng scholar” ay anak pala ng hari, na handang ibigay ang lahat para sa kanyang prinsesa.
